December 2018: De enorme opluchting die ik vier jaar geleden in de zomer voelde, toen ik met open armen werd ontvangen op het Hieros Gamos Festival. En daarna Lorelei en meer en het genieten van het ‘Zomer festival leven’. De. Blijdschap over de ontmoetingen met al die heerlijke zielen, zielsverwanten, het contact met broeders en zusters die ik eindelijk mocht tegenkomen! Het diepe gevoel: ‘The time of the lonely wolf is over.’ Tot in mijn botten voelde ik dat. En een diepe dankbaarheid! Ik kon er geven, dragen, spiegelen, samen zijn. En dan nu, vier en half jaar later, blijkt het al weer tijd dit alles los te laten… ‘Nu al? Ik ben er net zo van aan het genieten!’ En alle mannen en vrouwen dan? Die ik zo graag zie? Alle vevullende momenten? Heel duidelijk, diep van binnen wordt ik geroepen. ‘Walk alone! You need to walk alone for a while again!’ Ajajaj… en ja, ik weet dat het klopt, nog geen idee waar me dit naar toe gaat leiden, wat de richting of de bedoeling is, wat ik wel heel duidelijk hoor is: ‘Dit jaar 2019, geen zomerfestivals, maak ruimte. En als een ver lied, uit een diepe bron: ‘Walk alone now sister! Trust, find your deeper truth, your deeper answers, walk alone and new paths will reveal!’  Sifra